το Περιμένοντας τον Γκοντό του Μπέκετ είναι από τα αγαπημένα μου έργα. το ξαναδιαβάζω τώρα, Γενάρη, όπως τότε.
ξαναβλεπόμαστε, έτσι, αλλά και αλλιώς. ξαναβρισκόμαστε.
και είμαστε άλλοι, και όμοιοι. παλιοί και καινούργιοι. φίλοι και γνωστοί. υπάρχει αγάπη. ακούγεται. την κρατούν τα δέντρα. τη νανουρίζουν, την κοιτούν. την αφήνουν να μεγαλώνει, και να μικραίνει στα κλαδιά τους την ηλικία της. να γίνεται παιδί, και μεγάλη και γηραιότερη. ό,τι θέλει, ό,τι χρειάζεται. για να ξεκουράζεται, και να απλώνεται σαν έναστρο σκέπασμα στον κόσμο. να αγαπάει, και να αγαπιέται. η αγάπη. 
και τα δέντρα την κοιτούν και της γελάνε. αργότερα, όταν σκοτεινιάζει. μεγαλώνει, και μικραίνει και γίνεται νέα και παίζει και γίνεται μεγάλη και αγκαλιάζει και ακούγεται πολύχρωμα η κουδουνίστρα του ανέμου, που θυμίζει ξεχασμένο γέλιο και, και ξεραμένο δάκρυ του καιρού. "που πάει ο καιρός, που φεύγει; κι όταν φτάνει, ξαναφεύγει". πάει, έρχεται, σαν ποταμός που δεν χρειάζεται καλάμια να τον μαρτυρούνε, μονάχα να του παίζουν μία κουτάλα μουσική. απάνω την πετάνε και γεννιούνται έτσι από παλιά οι πυγολαμπίδες. θα έρθουν αργά, την άνοιξη, περίμενε. ή μάλλον, να αναμένεις. Περιμένοντας τον Γκοντό, και είναι Γενάρης. Γενάρη γεννήθηκα, και κάπως μ' αρέσει που ζωγραφίζω δέντρα. αυτό το δέντρο, αν μου επιτρέψει τ' όνομά του, θα το πω "ανταλλαγή", γιατί αγαπώ αυτή την ανταλλαγή στο έργο, κι αυτήν είχα στο υπόψιν όταν το ζωγράφιζα. ανταλλαγή, όπως το exchange στα αγγλικά για τους διαλόγους. γιατί ανταλλάζουμε. ματιές, αγάπη, χρόνο. απόσταση, νοιάξιμο, φόβο. ροή, σκηνή, και πόνο. ατάκα. κάνουμε διάλογο. σ' ακούω, μ' ακούς;

[Μυρτώ] 


Vladimir: One daren't even laugh anymore.
Estragon: Dreadful privation.
Vladimir: Merely smile. [He smiles suddenly from ear to ear, keeps smiling, ceases as suddenly.] It's not the same thing. Nothing to be done. [Pause.] Gogo.
Estragon: [Irritably.] What is it?
Vladimir: Did you ever read the Bible?
Estragon: The Bible... [He reflects.] I must have taken a look at it.
Vladimir: Do you remember the Gospels?
Estragon: I remember the maps of the Holy Land. Coloured they were. Very pretty. The Dead Sea was pale blue. The very look of it made me thirsty. That's where we'll go, I used to say, that's where we'll go for our honeymoon. We'll swim, we'll be happy. 
Vladimir: You should have been a poet.
Estragon: I was. [Gesture towards his rags.] Isn't it obvious? [Silence.]

Samuel Beckett, Waiting for Godot